Terug naar hoofdpagina
Het EBC Bandy Toernooi van 21 januari 2006
De voorbereiding
Zo’n half jaar geleden, aan het begin van dit ijsseizoen, werd het idee geopperd om in navolging van Nijmegen en
Utrecht een heus toernooi in Eindhoven te organiseren. De kunstijsbaan had ons 4 uur ijs op zaterdagmiddag toegezegd wat
eigenlijk ruim voldoende tijd voor een toernooi van onze omvang in zou houden. Er zou zelfs genoeg tijd zijn voor een ‘oefenhalfuurtje’,
waarin mensen die daar iets voor voelden aan de sport konden proeven.
Toch blijkt zo’n toernooi niet zomaar van de grond te komen en moet er toch het een en ander voorbereid worden. Wedstrijdschema’s
moeten opgesteld worden, catering voor de spelers moet geregeld zijn en de ijsbaan moet tussendoor ook gedweild worden. Er moeten mensen
aanwezig zijn zoals scheidsrechters, scoreboard bijhouders, bewakers van de kleedkamers, mensen voor hapjes en drankjes en niet te vergeten voldoende spelers…
Dat laatste bleek niet zo’n eenvoudige opgave. Nijmegen, de fanatiekste club van Nederland, die bovendien alle spelers voor het Nationale team levert, liet het helaas
afweten door geen enkele speler naar Eindhoven te sturen en dat pas twee dagen voor aanvang van het toernooi aan ons te laten weten. Utrecht wist slechts 5 spelers te
motiveren om naar onze ijsbaan te komen, maar daar wisten we met (oud) spelers van Eindhoven toch een draai aan te geven. Vlissingen, het team dat geen eigen ijsbaan
ter beschikking heeft, kwam zelfs met een voltallig team zodat het toernooi wel normaal doorgang kon vinden.
Het toernooi
Bij gebrek aan voltallige teams was al gekozen voor een dubbele competitie d.w.z. dat elk team twee keer tegen elkaar uit zou komen. Er was gekozen voor korte partijtjes
van 2x 12 minuten om iedereen tussen de wedstrijdjes door voldoende rust te gunnen.
Als speler ben je over het algemeen het meest bij de wedstrijden van je eigen team betrokken, maar ik zal zo’n eerlijk mogelijk verslag doen van alle matches.
Het was aan Vlissingen en Utrecht de eer om het toernooi te beginnen. Utrecht (aangevuld met Eindhoven) had de meest geroutineerde spelers en konden gemakkelijk door de
relatief jonge en minder ervaren Zeeuwse ploeg heen breken. Utrecht won dit eerste potje met gemak (10-2) en Eindhoven zou daarmee gewaarschuwd moeten zijn.
Daarna mocht Eindhoven het tegen de ploeg uit Zeeland proberen. Zoals je vaker ziet wordt er dan te gemakkelijk tegen tegenstanders als Vlissingen aangekeken. Eindhoven
had weliswaar de overhand in het spel, maar het balletje raakte toch vier keer het net van het Eindhovense doel, wat toch een opsteker voor Vlissingen zou zijn.
Na de dweilpauze was het de beurt aan Utrecht tegen Eindhoven. Eerlijk gezegd had Utrecht wel baat bij de aanvulling van Eindhovense spelers m.n. in de vorm van een oud
speler die tevens, maar niet tegelijkertijd de wedstrijden floot. De strijd ging redelijk gelijk op waarbij Eindhoven telkens probeerde een achterstand weg te werken en constant
achter de feiten aan liep. Utrecht had ons redelijk in de tang en wij konden moeilijk een vuist maken. Uiteindelijk won Utrecht deze match verdiend met 1 punt verschil (8-7).
Daarna moesten Utrecht en Vlissingen het opnieuw tegen elkaar opnemen waarbij opviel dat de Zeeuwen nu niet over zich heen lieten lopen. De strijd ging gelijk op en Zeeland
wist zelfs op voorsprong te komen. Uiteindelijk haalde Vlissingen nog een verdiend punt door gelijk tegen Utrecht te eindigen(3-3).
Voor de tweede dweilpauze was er voor het publiek de gelegenheid om zelf een balletje te slaan. De toch al op de ijsbaan aanwezige scoutinggroep maakte hier dankbaar gebruik
van. Toch een leuk gezicht om al die jonge gasten met een bal en stick bezig te zien.
Waarschijnlijk had Vlissingen zoveel krachten tegen Utrecht verspeeld dat ze tegen Eindhoven geen vuist meer konden maken en met 10-0 naar de kleedkamers gestuurd werden.
Tja, wat wil je als je geen ijs hebt om te trainen en het voornamelijk van streethocky moet hebben. Als onervaren team hebben ze het zeker niet slecht gedaan en moeten we toch
respect voor ze hebben.
De laatste match ging het erom en moest Eindhoven winnen om de eer aan zich zelf te houden. Deze keer gaven we minder ruimte aan Utrecht weg en konden we de voorsprong
behouden. De 4-2 einduitslag was terecht, maar laat ook zien dat Utrecht zeker niet de mindere in dit toernooi was. Een mooie taart met ons logo was de eindprijs die we met
alle spelers inclusief tegenstanders, die nog aanwezig waren, deelden.
Conclusie
Zo zie je dat je niet veel nodig hebt om een leuk bandy toernooi te organiseren. Een aantal gemotiveerde spelers met enthousiaste aanhang helpen om er een mooi evenement van
te maken. Het gaat er uiteindelijk niet om wie wint, maar dat iedereen ook plezier aan het spelletje beleeft. Het lijkt me dat we in die opzet wel zijn geslaagd en dat we bandy weer
iets bekender in Eindhoven en omstreken hebben gemaakt. Een kennis van me, die ook even naar de wedstrijdjes was komen kijken, was het opgevallen dat de sport minder ruw is
dan ijshockey en dat er ook dames aan het spel deelnemen. En inderdaad, bandy is een sport voor jong en oud en zowel jongens als meisjes kunnen er veel plezier aan beleven.
Terug naar hoofdpagina